Zuigen kreng!

IMG_0255

Heeft televisie een slechte invloed op onze kindertjes en hun ontwikkeling? Ik denk dat dit best voor een gedeelte het geval kan zijn, al is het ene kind er wat vatbaarder voor dan het andere. Zoals het ene kind later wél van het paadje afwijkt en het ander niet, onder invloed van allerlei genetische en maatschappelijk factoren.

Het ene kind stelt meteen het spek op zijn kleuterbips ten toon in een overvolle winkel, na het zien van een aflevering van Chin-Chan, het ander houdt zijn hoos keurig op zijn heupjes, maar zit wel ondersteboven in het schap met de chips. Ik denk dat de media sowieso menselijk gedrag beïnvloedt, of je nou 5 jaar bent of 40, of het nou om reclame gaat of om Nickelodeon. De mens kopieert nou eenmaal. En het lijkt mij best recommandabel om daar rekening mee te houden, maar om nou je kind geheelonthouder te maken van alles wat maar pedagogisch niet bepaald gewenst is volgens de geldende normen, lijkt mij schromelijk overdreven. Die ukken moeten toch leren wat goed is, en dat kan volgens mij alleen wanneer ze ook met slecht te maken krijgen. Hoe moeten ze nou leren wat goed is, als ze ‘slecht’ alleen maar kennen van ‘horen zeggen’? Goed zouden ze dan lijfelijk mogen ervaren, slecht is iets wat ze uit boekjes moeten leren. Best eng, lijkt mij, want áls dan een keer de pleuris uitbreekt, waar blijf je dan zonder dat laagje eelt op je zieltje? En zeg nu zelf, een weeïg zachte ruggengraat zonder knoesten met eelt en een paar stevige poten geaard in de grond, wie wordt daar nou blij van…

Ik probeerde het altijd, –op hoop van zegen-, gewoon te gebruiken als educatief voorbeeldmateriaal. Grinnikend, giebelend en giechelend samenspannen op de bank; “Kijk, leuk hè, maar héé, zo hoort het dus eigenlijk niet.” En eerlijk is eerlijk, ook al vind ik het gemiddelde KRO kinderprogramma leuker, die jackasses willen ook knalle, schiete en fegte. Want da’s stoer, eh…cool, eh…swag…

Ooit hadden mijn wederhelft en zoon (toen nog schattig 6) pedagogisch verantwoord kwaliteitstijd. Met een volgelopen gemoed van vertedering zat ik naar het plaatje te kijken. Interactie tussen vader en zoon, hoe mooi kan het leven zijn. Met dank aan Playstation XIV.

Tussen de vlammenwerpers, exploderende TNT-bommen en geratel van machinegeweren door, hoorde ik wel steeds een verontrustend agressief klinkende stem na iedere knal roepen: “SUCK ON THIS!”

Suck on this? Met sokken zal het vast niet te maken hebben. En het was ontegenzeggelijk bedoeld als “Hier, pak aan!” Maar de letterlijke vertaling liet niets te wensen over aan mijn verbeelding en ik zag bij het steeds opnieuw horen van de onverbiddelijk haatdragende klanken, een tafereel voor me, geknield en zuigend in bedwang gehouden. Al had ik het gewild, ik was niet meer bij machte om hier nog iets in om te buigen naar een onderwerp ter illustratie van hoe het vooral niet moest. Mijn echtgemaal klaarblijkelijk ook niet, getuige de ‘oe’s’ en ‘shit’s’ die uit zijn strot geperst werden, terwijl hij zich steeds achterover liet vallen op de bank.

Beng! Suck on this! Baf! Suck on this! Dengdengdengdengdeng! Pak aan, sukkel! Piewiewiew! Zuigen, kreng! Dat kleine jongetjes, onder invloed van hun testosteronspiegelschommelingen hun plaats in de pikorde zochten, door zo nu en dan Rambo te kopiëren, kon ik nog enigszins volgen. Maar hoe ging ik mijn kinderen uitleggen dat het niet bepaald gebruikelijk is om mensen letterlijk en figuurlijk neer te halen en het ook niet zo vriendelijk is om hen dit ook nog eens zuigend te laten doen aan Joost mag weten welk voorwerp?

Een paar dagen later was het onheil al daar. Buiten sloop zoon rond in de tuin, met een fictieve mitrailleur, –had hij nou echt geen denkbeeldige geluidsdemper op het ding kunnen schroeven?-, en pafte zonder pardon, bij de minste beweging, zijn al even schimmige vijanden neer. Na iedere knal –BENG– klonk een oerkreet uit de keel van mijn zoon, gevolgd door: “Sokkon-dis!”

Tegen de tijd dat hij een heel peloton geknield en oraal gestraft voor zich had zitten, vond ik het welletjes. Tijd om toch in te grijpen voor een pedagogisch gesprek.
Blijkbaar liep ik in de weg. Onderwijl spichtig achter mij doorkijkend, keek hij me, met zijn felblauwe ogen hevig geïrriteerd aan:

“Mah-ham! Ga nouwes aan de kant, ja! As je niet hul snel veg gaat, dan pak ik mun sokkon-dis en dan schiet ik jou neer!”

IMG_0254

Het juiste perspectief…

Kerstgroet

December, kerst 2017. De maand van nostalgie en overpeinzing. Hoe ouder ik word, hoe sneller de tijd voorbij gaat. Zoals de maand vroeger voelde, zo voelt nu een jaar.

Vaak worden we in de tijd overspoeld door allerlei onbelangrijk geneuzel. Wat eten we vanavond en wie doet de daaruit voortkomende en steeds weer terugkerende verschrikkelijke boodschappen. Je laat je gelaten frotteren door je dorpsbewoners bij het koelvak van de groente en je wurmt je met veel gemopper en ergernis door het steeds slechter rijdende verkeer heen. Griepjes en verkoudheden. En Nederland staat strak bij de eerstvallende tien centimeter sneeuw. CODE ROOD, MENSEN!!

Ook in het afgelopen jaar zijn ons weer een aantal mensen ontvallen.

In januari overlijdt striptekenaar Jan Kruis, de geestelijk vader van Jan Jans en de kinderen, op zijn 83e. Menig heeft genoten van de lotgevallen van het gezin waarin we onszelf allemaal in herkennen.

In februari vinden meer dan honderd mensen in Afghanistan de dood door sneeuwlawines. Die schijnen nogal hard aan te komen blijkbaar. En Nijntje-schrijver Dick Bruna overlijdt op 89-jarige leeftijd.

In maart overlijdt rasactrice Kitty Courbois op 79-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersenbloeding. Londen wordt getroffen door een aanslag omdat een zieke geest op de Westminster Bridge het nodig vindt om te moeten inrijden op voetgangers. Intelligentie zit niet in je rechterpoot, dat blijkt wel weer.

In april wordt in Stockholm ook een aanslag gepleegd. Een gestolen vrachtwagen rijdt in op winkelend publiek wat het leven kost aan vijf mensen. De Wondere Wereld van Chriet Titulaer houdt op deze aardkluit op, hij werd 73 jaar.

In mei komt acteur John Wijdenbosch samen met zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk om het leven. De auto waarin zij zaten raakte op de A6 vlakbij Lelystad van een talud en kwam in het water terecht. Hoeveel pech kun je hebben. Robert Miles overlijdt op 47-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker en James Bond-acteur Roger Moore overlijdt op 89-jarige leeftijd. Ook hij leed aan kanker.

In juni raken scholieren en docenten van een middelbare school uit Geldrop gewond bij een busongeluk in Frankrijk. Ze waren op weg voor een ééndaagse trip naar Londen. Gelukkig geen doden, maar je voelt je niet heel erg jofel als je daarna je kind in een gammele bus met een al even gammele pensionada-chauffeur mee moet geven naar Luik. Wie dit soort uitjes toch steeds weer verzint, heeft geen kinderen, het kan niet anders. Nederland wordt opgeschrikt door de vermissing van Savannah en Romy. Beide jonge meisjes zullen tot afschuw van iedereen niet meer levend terugkeren. Sandra Reemer overlijdt op 66-jarige leeftijd aan de gevolgen van borstkanker.

In juli overlijdt de zesjarige hartenbreker Tijn, die bekend werd door zijn hartverwarmende nagellakactie tijdens de Serious Request van 3FM 2016, aan de gevolgen van hersenstamkanker. Goed nieuws is dan weer dat, nadat een gletsjer is gesmolten, het Zwitserse echtpaar Marcelin en Francine Dumoulin terug wordt gevonden, nadat ze 75 jaar vermist zijn geweest. Ik persoonlijk had liever Tijn behouden maar, oké, ik ben blij voor de familie Dumoulin.

In augustus wordt het lichaam van Joey Hoffmann gevonden. Hij werd sinds 8 juli 2017 in Turkije vermist. Het schijnt een ongelukje te zijn geweest. Daar is echter niet iedereen van overtuigd.

In september overlijdt Hugh Hefner, polyamoureuze slet en oprichter van Playboy, op 91-jarige leeftijd. Dick Passchier overlijdt op 84-jarige leeftijd. Onze jonge garde zal hem niet kennen maar hij zorgde voor veel van ons in de jaren 70 van de vorige eeuw voor veel televisieplezier op de zaterdagavond met Stedenspel, Spel zonder grenzen, Tweekamp en Zeskamp. 29 mensen raken lichtgewond bij een mislukte bomaanslag door een al even mislukte sukkel op de metro van Londen.

In oktober wordt tot grote afschuw van ons allen het levenloze lichaam teruggevonden van Anne Faber, een prachtig jonge meid van 25 jaar die sinds september werd vermist. Het zal je lieve eigen meiske maar zijn. De klootzak die dit op zijn geweten heeft en wiens naam het verspillen van je asem niet waard is om ooit nog uit te spreken, mag wat mij betreft algeheel gangreen krijgen, te beginnen bij zijn kruis. Het zal het gezwel maar zijn dat je hebt gebaard.

In november overlijdt Politicus Eberhard van der Laan op 62-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij krijgt een staande ovatie door inwoners van Amsterdam. Ik vond het een stiekemerd, maar over de doden niks dan goeds dan maar. Vakantieman Frits Bom overlijdt op 73-jarige leeftijd en Hans Kraay sr. overlijdt op 81-jarige leeftijd.

In december spoelt op het Zeeuwse strand bij Domburg een potvis aan. Maar liefst 13,5 meter lengte. Het gewicht is niet meer te meten. De potvis is dood. We dopen noemen haar Cecile-Francisca.

Wie dit dus leest: YOU ARE ALIVE AND KICKING!

Count your blessings, be grateful en koester je vriendschappen en je gezondheid. Pluk de dag en haal eens wat vaker je schouders op. Ik drink met kerst een pint op jullie allemaal!

Voor een ieder een geweldig en warme kerst. En vooral een prachtig 2018 vol liefde en gezondheid.

kerstlol-067

De tip van Johanna…

Wis

Als je aan een psychopaat denkt, zie je gemiddeld genomen het algemene beeld voor je van een zonderling, kwaadaardig en gevaarlijk persoon. Een gestoorde gek aan wie je het duidelijk af kunt lezen, een perverse viezerik. Aan wie je het al ziet als je in zijn ogen kijkt. De griezel die je, met schuim om de mond, met een bijl achterna zit. Iemand als sekteleider en moordenaar Charles Manson bijvoorbeeld. Of het personage Jack uit het verhaal van The Shining van Stephen King.

We willen onszelf graag wijsmaken dat dit type kwaadaardigheid in de mens niet zo vaak voor komt, liefst ver van ons vandaan plaatsvindt, altijd ergens anders zijn slachtoffers maakt. Omdat we nu eenmaal graag in heldere en overzichtelijke hokjes denken. Dat voelt veilig omdat we de gedachte niet kunnen verdragen dat het kwaad zich gewoon onder ons bevindt.

Helaas is dat wel zo. Het vermomt zich als een heel gewoon persoon. De buurman, zijn vrouw, dorpsgenoot of zelfs je baas. Je kunt ze vinden op iedere werkplek, hoog in de organisatie. Zeker in bedrijven waar het vooral draait om macht en geld. Misschien ben je er mee getrouwd of ben je zelfs uit hem of haar voortgekomen.

Die gedachte is angstaanjagend. Het schopt ons gevoel van veiligheid onderuit en maakt dat we gedwongen op onze hoede moeten zijn. Je ziet het aan de gewone ‘next door’-personage immers niet af en wie kunnen we dan nog vertrouwen?

Maar als je goed kijkt, je verlangen naar dat veilige hokje durft los te laten, de gedachte durft toe te laten dat zo iemand wel eens dichterbij kan zijn dan je zou willen, als je weet waar je naar moet kijken, dan kun je ze herkennen. Dan kun je ze zien. En er je voordeel mee doen. Maken dat je op tijd wegkomt bijvoorbeeld.

Dat is wat ik deed in het voorjaar van 1995.

Proloog

Wat vertellen de vingers ons…

Handpalm-lezing-1

Op Lifetrend staat een aardigheidje. Er wordt beweerd dat de lengte van je pink ten opzichte van de lijnen in je hand iets over je persoonlijkheid zegt. Hoe steekt u in elkaar wanneer de top van uw pink boven de lijn van het eerste kootje van uw ringvinger uitsteekt. Of daaronder. Of, in mijn geval, precies er tegenaan.

Nou is ondergetekende altijd wel in voor een fopje.

Ik val dus, zonder smokkel, met mijn bescheiden graftakken onder type nummer 1.

thumbnail_IMG_3990

Eens loeren of de uitleg van mijn persoonlijkheid een beetje klopt…

Er staat, ik citeer:

Als je pink precies in lijn staat met de bovenste lijn van je ringvinger (dat doet íe, brand los…), dan betekent dit het volgende:

Je houdt je gevoelens voor jezelf en bent niet echt open naar vreemden. Maar als je iemand hebt die je vertrouwt, dan ga je de meest diepe emotionele band aan. Hmm, volgens mij heb ik die meest emotionele band toch met u allen. Over het diepe laat ik mij niet uit.
Je kan een beetje arrogant zijn, maar dat is niet hoe je bent. Dat laatste betwijfel ik.
Je kan slecht tegen leugens, huichelen en oneerlijkheid omdat totaal het tegenovergestelde is van hoe jij bent. Ik zal het u sterker vertellen, daar staat bij mij de doodstraf op. De brandstapel welteverstaan.
Je bent het strengst voor jezelf, je vraagt altijd het beste en meer van jezelf. Dat klopt. En als dat dan niet lukt, ben ik buitengewoon slecht gehumeurd.
Je kan nog al excentrisch zijn. Helemaal waar. Punt.
Je hebt een groot hart en wilt altijd anderen helpen. Ik heb de gaten in mijn klopper gevuld met Polyurethaan.

Waar valt u onder? Ik ben razend benieuwd!

Dinsdag is voorbij, Nicci French

Dinsdag

*️⃣*️⃣*️⃣*️⃣⏺

Als Maggie Brennan als maatschappelijk werkster van de Sociale Dienst in Londen een huisbezoek moet afleggen bij een cliënte die enkele weken geleden, na een opname en ontslag uit het psychiatrisch ziekenhuis, weer thuis is gaan wonen, blijkt deze Michelle Doyce juist visite te hebben. De man zit grijnzend op de bank, in een hand een koffiebroodje en twee volle theekopjes op tafel. Om zijn hoofd zwermen duizenden hongerige vliegen. De man blijkt al een tijdje te zijn overleden. Wie is de man en hoe kwam hij terecht op de bank bij Michelle? Dat is het vraagstuk waar inspecteur Karlsson met zijn team voor staat. Maar wanneer ze de ernstig verwarde Michelle proberen te verhoren, kunnen ze van haar verklaring geen brood bakken. Een reden voor Karlsson om opnieuw bijstand te vragen van psychotherapeute Dr. Frieda Klein.

Het verhaal ademt logischerwijs dezelfde sfeer als het eerste boek van de serie, het heeft echter meer verrassende plotwendingen die het samen met de diversiteit aan verschillende personages met ieder hun eigen achtergrond levendig maken. Soms lijkt een hoofdstuk wel wat te neigen naar extra vulling met informatie die weinig terzake doet, maar over het algemeen blijkt het later in het plot toch een bedoeling te hebben. Al kost het soms wel enige moeite om de aandacht te blijven houden in die gedeelten en niet te skippen. Er is meer dan voldoende geloofwaardige research gedaan; De emoties bijvoorbeeld die  politiemensen voelen als ze een slechtnieuwsgesprek moeten gaan voeren met ouders, zijn heel authentiek beschreven. Dat maakt dat je je als lezer serieus genomen voelt.
Het slot is mooi en biedt genoeg opening voor nieuwe elementen in een volgend boek.

De virtuele stadswandeling van Frieda, langs de verborgen en ondergrondse rivieren in Londen in hoofdstuk 50 is fabelachtig. Je krijgt de neiging om de namen te gaan googelen om te zien of ze daadwerkelijk bestaan en verder op zoek te gaan naar de geschiedenis van Londen.

Nicci French is het pseudoniem voor het auteursechtpaar Nicci Gerrard en Sean French. Ze schrijven altijd alleen; Gerrard in haar studeerkamer en French in zijn schuurtje in de tuin.
Gerrard (1958) studeerde Engelse literatuur, gaf les, had een tijdschrift voor vrouwen en was freelance journaliste. Hoewel beide Engelse literatuur studeerden aan de Universiteit van Oxford, leerden ze elkaar pas kennen toen zij allebei werkten voor de New Statesman en trouwden in 1990. Samen kregen ze nog 2 kinderen. Gerrard had al 2 kinderen uit haar eerdere huwelijk.

Dinsdag is voorbij is de tweede uit een reeks van acht delen en het vervolg op Blauwe maandag. De Frieda Klein-serie volgen op elkaar maar zijn ook uitstekend afzonderlijk te lezen en bestaat uit 8 delen waarvan de hierna volgende titels:

  • Blauwe maandag
  • Dinsdag is voorbij
  • Wachten op woensdag
  • Donderdagskinderen
  • Denken aan vrijdag
  • Als het zaterdag wordt
  • Zondagochtend breekt aan
  • De dag van de doden

Andere boeken van Nicci French zijn Bezeten van mij, Tot het voorbij is, Wat te doen als iemand sterft en nog vele anderen. Samen met auteur Camilla Läckberg schreven ze De vrienden van Matty & andere spannende verhalen.

http://www.niccifrench.nl/boeken/frieda-klein/

© JJMB Tops

De Voyeur, Aloka Liefrink

IMG_3841

*️⃣*️⃣*️⃣⏺⏺

Hoofdpersoon is Lisa, een jonge vrouw van rond de 27 jaar, beginnend schrijfster, die er op een tamelijk smakeloze manier achter moet komen dat haar vriend haar al geruime tijd bedriegt met een goedkoop uitziende prostituee uit het voormalig Oostblok. Wanneer Lisa vrij snel daarna haar oude vlam, Richard, tegen het lijf loopt, biedt hij haar goedkoop woonruimte aan. Lisa, heen en weer geslingerd tussen haar nog steeds aanwezige gevoelens voor haar oude vriend Sander en de opnieuw ontluikende verliefdheid op de spannende en sensuele Richard, grijpt deze kans aan om haar zelfstandigheid terug te vinden en te leren doorgronden hoe zij zelf in elkaar steekt. Ze betrekt de door Richard tot appartement omgebouwde zolderruimte. Hoewel Sander haar niet los kan laten, wordt ze daarentegen steeds vaker aangetrokken door Richard. De sensualiteit die ze bij Sander ontbeerde, komt bij Richard tot bloei. Richard begint echter steeds vaker nare trekjes te vertonen…

In dit beklemmend boek neemt de auteur je niet alleen mee in het hoofd van de hoofdpersonage Lisa, maar tegelijk ook in die van de belangrijkste personen om haar heen waardoor je een inkijkje krijgt in de herkenbare persoonlijke problemen binnen de verschillende relaties en hoe zij op elkaar reageren. Liefrink beschrijft op broeierige wijze hoe krankzinnig een psychopaat denkt en handelt. De erotiek tussen Lisa en Richard is prikkelend zonder goedkoop te worden. Het laat zien hoe kwetsbaar vrouwen kunnen zijn als ze de alarmsignalen van hun intuïtie, onder invloed van een hevige verliefdheid na een eerder gebroken hart, naïef blijven negeren.

De Voyeur is een benauwend knap geschreven psychologische thriller, hoewel bepaalde delen in het midden van het verhaal het zeker verdienen om nog beter te worden uitgediept. Het verhaal blijft hier en daar wat hangen waardoor je geneigd bent om sommige bladzijden te gaan overslaan. Af en toe wekt het verhaal de indruk dat de schrijfster bepaalde verhaallijnen op het laatste moment nog heeft veranderd en het soms niet goed meer leek aan te sluiten op wat ze eerder schreef. Hierdoor krijgt de spanningsboog niet helemaal het niveau dat er zeker nog in had kunnen zitten.

De eerste druk van De Voyeur dateert van 2016 en is uitgegeven door Uitgeverij Houtekiet te Antwerpen. De tweede druk kwam één maand na publicatie in september 2016.

Andere boeken van haar zijn:
‘Fotomodel gezocht’ (2011)
‘De passiecoach’ (2012)
‘Avondmasker’ (2013)
‘Onderhuids’ (2014) samen met auteur Luc Deflo

Aloka Liefrink (1979) is een Vlaams-Nederlandse schrijfster van Indiase origine die in 2010 haar debuut had met haar roman Verweesd, een autobiografisch verhaal met een fictief tintje over haar adoptie toen zij negen maanden oud was en de problemen die zij had in haar jeugd. Hierna richtte zij zich op het psychologische thrillergenre. Liefrink kreeg het schrijven al met de paplepel ingegoten door haar adoptievader die hoofdredacteur was bij de Standaard Uitgeverij en jeugdboeken schreef. Als tiener deed zij al regelmatig mee aan diverse schrijfwedstrijden en viel daarmee regelmatig in de prijzen. Liefrink is afgestudeerd in Public Relations en heeft ook een studie tot life coach afgerond waarmee zij, na een succesvolle praktijk in Vlaanderen, nu ook een doorstart wil maken in Nederland.

Op haar website http://www.alokaliefrink.com houdt zij een blog bij waarin zij regelmatig schrijft over alledaagse gebeurtenissen uit haar leven.

© JJMB Tops

Hoofdzaak, Mariska Overman

IMG_3840

*️⃣*️⃣*️⃣⏺⏺

Als politierechercheur David Dieudonné na het nemen van een douche weer beneden komt, doet hij een lugubere ontdekking. Op zijn keukentafel kijkt een vlijmscherp afgesneden hoofd met verwonderde blik zijn keuken in. Vanaf dat moment staat zijn leven ondersteboven. Hij roept de hulp in van zijn halfzus Isabel die een paar jaar terug ook bij de recherche werkte maar door een schokkende zaak waar zij aan werkte, gestopt is bij de politie en koos voor de rust die het werk als postmortaal medewerkster haar geeft. Sinds de laatste twee jaar verzorgt zij overleden personen. Hoewel zij sterk twijfelt of ze haar medewerking aan het onderzoek wel moet geven, laat ze zich toch overhalen. Van wie is het hoofd en wat is er mee gebeurd? En waarom is het bij David op de keukentafel terechtgekomen? Het zijn deze twee vragen die er voor zorgen dat de lezer het boek uit wil lezen. De start van het verhaal wekt meteen nieuwsgierigheid, in tegenstelling tot hetgeen regelmatig voorkomt in andere boeken, waarin juist een langdradige start de lezer dwingt om vol te houden en verder te lezen om in het verhaal te komen. Bij Hoofdzaak lijkt dit andersom te zijn. Het gedeelte na de intrigerende start wordt al snel wat langdradig. Dit maakt de prachtige “startbom” van het begin van het boek onmisbaar, omdat je, ondanks dat het verhaal wat blijft hangen, toch razend benieuwd bent naar de rest van het verhaal. De beschrijvingen van allerlei bijzaken duren te lang voordat het verhaal weer verder loopt.

De personages worden helder en verschillend weergegeven, evenals de chaos die ontstaat na de vondst van het hoofd, al doet de gang van zaken in de opstart van het onderzoek soms te Amerikaans aan. Ook het gegeven dat David deel uitmaakt van het TGO (Team Grootschalig Onderzoek) haalt de geloofwaardigheid van het verhaal enigszins naar beneden, hij is immers persoonlijk betrokken bij de vondst en zou daarmee een verdachte kunnen zijn. Het is voor de lezer een te belangrijk detail om te verwaarlozen. Een persoon als Lennette, de halfzus van David en de volle zus van Isabel is er wel een die onder je nagels gaat zitten. De hoofdpersoon Isabel wordt echter zodanig als perfect persoon neergezet en op een voetstuk geplaatst dat zij haast onmenselijk wordt en daardoor toch wat ongeloofwaardig wordt. Het slot is erg sterk, het blijft tot het einde onduidelijk wie er achter deze misdaad zit. Dat maakt het verhaal wel meer dan voldoende thriller voor lezers die niet teveel na willen hoeven denken of terug willen moeten lezen.

Mariska Overman (1970) debuteerde met dit boek in april 2017 en is momenteel bezig aan haar tweede boek waarin het hoofdpersonage Isabel weer terugkeert. Overmars heeft een HBO-studie theologie gedaan en lesgegeven in levensbeschouwing, filosofie en ethiek. Samen met haar echtgenoot heeft ze een bureau dat gespecialiseerd is in levenseinde, Bureau MORBidee. Dit thema komt ook duidelijk terug in haar debuut.

Hoofdzaak is uitgegeven door Uitgeverij The Crime Company. Ook haar tweede boek wordt door deze uitgeverij uitgegeven.

© JJMB Tops

Blauwe maandag, Nicci French

NicciFr

*️⃣*️⃣*️⃣*️⃣⏺

Het eerste boek van zeven stuks in de Frieda Klein-serie van Nicci French en meteen een ijzersterk exemplaar zoals van het auteursechtpaar verwacht mag worden.

Als Frieda Klein, een psychotherapeute, Alan Dekker in therapeutische behandeling krijgt, wordt zij tegen wil en dank betrokken bij de verontrustende verdwijningszaak van de vijfjarige Matthew. Alan droomt over het krijgen van een zoontje met rood haar en sproetjes. Als Matthew verdwijnt, blijkt dat hij wel heel erg veel overeenkomsten vertoont met het jongetje uit de dromen van Alan. Lukt het de politie om Matthew, met behulp van Frieda, nog levend terug te vinden? En is nou wel of geen link met een verdwijningszaak van de vijfjarige Joanna zo’n twintig jaar geleden?

Het e-boek is opgebouwd vanuit steeds wisselende perspectieven waardoor het plot blijft intrigeren en geen enkel moment gaat vervelen. De personages zijn mooi uitgediept; het teruggetrokken, haast autistische karakter van Frieda die, als gevolg van haar slapeloosheid, ’s nachts buiten ronddwaalt door het doolhof aan straten in Londen. Haar soms wat eigenaardige manier van doen, maakt haar een interessante persoonlijkheid waar je meer van wil weten, omdat zij juist niet veel van zichzelf blootgeeft. Ook de labiele, haast kinderlijke aard van Alan in spiegelende verhouding tot dat van zijn echtgenote Carrie, die op haar beurt sterk en moederlijk geeft wat hij nodig heeft. De frustratie van de politiemensen die het maar niet lukt om de verdwijningen op te lossen, de hysterische en egoïstische schoonzus van Frieda, verlaten door haar steeds weer overspelige echtgenoot, en haar dwarse puberdochter Chloé, Frieda’s nichtje, die duidelijk psychisch te lijden heeft onder het egocentrische gedrag van haar ouders en haar toevlucht zoekt bij Frieda. Ook details als de omgeving van het koude en donkere Londen en de beschrijving van de interieurs van de huizen in het verhaal zijn helder en beeldvormend geschreven zonder dat je als lezer steeds een overkill aan informatie te verhapstukken krijgt.

Psychosociale thema’s als alcoholmisbruik, automutilatie, borderline en Stockholmsyndroom maken het plot extra boeiend en levendig.
Wanneer het slot mij dan ook nog verrast, is het boek wat mij betreft een echte aanrader!

Nicci French is het pseudoniem voor het auteursechtpaar Nicci Gerrard (1958) en Sean French (1959). Ze schrijven altijd alleen; Gerrard in haar studeerkamer en French in zijn schuurtje in de tuin.

Gerrard studeerde Engelse literatuur, gaf les, had een tijdschrift voor vrouwen en was freelance journaliste. Hoewel beide Engelse literatuur studeerden aan de Universiteit van Oxford, leerden ze elkaar pas kennen toen zij allebei werkten voor de New Statesman en trouwden in 1990. Samen kregen ze nog 2 kinderen. Gerrard had al 2 kinderen uit haar eerdere huwelijk.

De Frieda Klein-serie bestaat uit 8 delen waarvan de hierna volgende titels:

  • Blauwe maandag
  • Dinsdag is voorbij
  • Wachten op woensdag
  • Donderdagskinderen
  • Denken aan vrijdag
  • Als het zaterdag wordt
  • Zondagochtend breekt aan
  • De dag van de doden

Andere boeken van Nicci French zijn Bezeten van mij, Tot het voorbij is, Wat te doen als iemand sterft en nog vele anderen. Samen met auteur Camilla Läckberg schreven ze De vrienden van Matty & andere spannende verhalen.
http://www.niccifrench.nl/boeken/frieda-klein/

© JJMB Tops

 

Laten we een lawine maken…

3.2

Heeft u ook zo van die momenten dat het u allemaal even vreselijk tegenzit? Dat u alles uit uw handen laat vallen, uw knie blauw stoot aan het deurtje van het openstaande keukenkastje, dat u plotsklaps ziet dat iedereen zo in zichzelf gekeerd rondzweeft of u verwonderd en wantrouwig aanloert als u hen begroet en u even later zowaar ondersteboven winkelkart, –nog drie stappen en u was haar voor geweest bij de kassa-?

Ik weet het, lieve medemens, er zijn zo van die dagen waarop u zichzelf, net als ondergetekende, vol vertwijfeling afvraagt waar het allemaal voor dient op deze ondermaanse. Waarom nou net ú steeds dat onwelgevallige ten deel valt. Wat de reden is van die houten sjor-voiture waar u zich tot in lengte van dagen voor schrap zet.

Als u goed om u heen kijkt, ziet u dat iedereen zo’n bolderkar met zich meezeult. De een wat voller beladen dan de ander, maar ze trekken hem. Ook ik. En net zoals u ben ik van mening dat de mijne net even iets voller is dan die van allemaal en tot de nok afgeladen met een varia van naargeestig en onguur kommerlijk leedwezen. Alleen het vlaggetje en de lege bierkrat ontbreken nog. Ik begrijp u zo goed!

Wel, het heeft mij bijna een halve eeuw gekost om te gewaarworden dat het leven geen énkel recht geeft op geluk. Daar kijkt u van op, nietwaar? Want eigenlijk was u, met al dat gemak waarmee u bent opgegroeid, met de luxe van de dag van vandaag met een veilig vangnetje hier en daar voor de irritatie van de zintuigen; een pilletje voor de pijn, wat toeslagcentjes van de maatschappij, –u heeft er recht op, u betaalde er immers toch al die jaren voor?– en een boterhammetje door de voedselbank, met de meest smeuïge vanzelfsprekendheid, in de opperste veronderstelling dat u daar ‘recht op had’, net als dat plekje vooraan in de rij van de kassa, met dat ene boodschapje. Laten we wel wezen, fatsoenlijk vragen of u even voor mag dan, –u moet tenslotte de cake nog afgieten-, is tegenwoordig vreselijk ouderwets. U heeft er immers recht op, toch? Dat u daarmee de minder valide medemens wat langer laat lijden, ach, daar knijpt u voor deze ene keer uw oogje even voor dicht. Die ziet u straks toch nooit meer.

Die enkele keer is het probleem ook niet, –die cake zal maar overlopen, ik zou het niet op mijn geweten willen hebben-. Het probleem zit hem in de volgzaamheid van de rest van de roedel. Want sinds jaar en dag is bekend dat de mens zich aanpast aan het gedrag dat de ander in de groep vertoont. En u, die er toch lekker gemakkelijk mee wegkwam, de minder valide medemens was niet in staat om een bijl in uw rug te klieven en liet het bij een dapper aanspreken van uw Oost-Indisch dove oor terwijl u halsstarrig zwijgend van haar weg bleef kijken tot u eindelijk, –niet– aan de beurt was, bent gemakkelijker geneigd om het een volgende keer weer te doen. De rest van het cortège ziet het u doen. Met een beetje pech denkt het hele entourage dat het zo heurt, und so weiter, und so weiter, und so weiter.   

En nu het goede nieuws. U kunt de wereld redden! Nou ja, in ieder geval Nederland. Of, althans, een groot gedeelte daarvan. Daarmee moet dan wel een beroep worden gedaan op uw empathisch vermogen en uw creativiteit. Ik was er al een beetje mee begonnen, maar, lieve medemens, ik kan het niet alleen. En ik weet het, dat is een hele opdracht, maar samen kunnen wij dat, daarvan ben ik overtuigd! Samen staan wij sterk!

Als u nou bij elke stap die u doet, net als ik, ook uw medemens meeneemt in uw kokervisie. U kijkt een keertje naar links, een keertje naar rechts en u draait zich ook nog af en toe een keertje om, dan beloof ik u dat er een veel grotere wereld aan uw voeten ligt dan u dacht. Allemaal mensen met hun eigen verhaal, hun eigen geschiedenis, hun onzekerheden, hun verdriet, hun blijdschap, verliezen en worstelingen.

En als u nou vanaf vandaag ook nog het besluit neemt om de ánder te behandelen op de manier zoals u zelf graag wilt dat er met u wordt omgegaan en bij élk ander besluit, hoe klein die ook mag wezen, vooraf bedenkt wat het eventueel voor gevolgen kan hebben voor de ánder, al is het maar een stapje achteruit wanneer u uw hoofd uit de groentekoeling trekt, dan zou het zomaar zo kunnen, dat de sfeer, tenminste binnen de straal van een paar km om uw lichtende gestalte heen, zo sociabel wordt dat de misère van het leven als vanzelf een heel stukje dragelijker wordt. Als u dan op uw beurt die cirkel weet te overtuigen, dan bewerkstelligen we met z’n allen straks een heel knusse samenleving.

En ook al ziet u om u heen de hardnekkeling toch  volharden in “Ik heb daar recht op, aan de kant want daar kom ik aan”, blijft u dan alstublieft gewoon volharden in uw eigen warmhartige en beminnelijke zelf. Dan volgt de rest van de kudde vanzelf. © JJMB Tops

3.1.jpg