De roeping van Godzilla

Godzilla1

Er zijn van die spaarzame dagen, dat poetsen echt mijn hobby lijkt. Als een freesmachine eet ik me een weg door de rommel in mijn huis. Ooit geprobeerd op het ritme van Justin Timberlake? Moet u doen.

Vastbesloten neem ik me ’s avonds voor, wanneer ik in pais en vree op de bank zit tussen de flakkerende brandende kaarsjes, om het vanaf dat moment bij te houden. Vroeger ging dat weken, soms maanden, goed. Maar tegenwoordig is er geen beginnen meer aan. Ik geef het een enkele dag en dan ligt het weer vol met speelgoed, oude kranten, post, waarvan ik me vaak geïrriteerd afvraag waar ze de arrogantie vandaan halen om te denken dat ik zit te wachten op die bult niet-noemenswaardige bagger, maar dat terzijde. Schoenen, schoenen, -ik alleen heb al 7 paar laarzen, excusez moi-, schoenen en nog meer schoenen. En meer van die ongein, zoals de strijk. Alleen voor je huishouden alleen al is, vanaf het moment dat je kinderen krijgt, een vaste personal coach geen overbodige weldaad.
Ik troost me maar met de woorden van mijn moeder: “Beter een slechte huisvrouw dan een slechte moeder, vrouwke”. En “Ach, je wc is tenminste áltijd schoon!” En dat klopt. Vies is het bij mij nooit.

Dacht ik. Tot ik laatst onder het bed van het meiske keek. Wat ik daar zag, overtrof mijn meest afgrijselijke nachtmerrie. Wij blijken namelijk gezegend met de grootste meukverspreider van Nederland. En het is 8 jaar oud. Nou is het dingetje altijd al een vrij ondernemend meiske geweest. Sluit haar op in een lege kamer en ze begint de plinten van de muur te demonteren. Maar bij wat ik hier aanschouwde rezen de haren me te bergen. Een waar stilleven trof ik daar aan; uitgeschraapte schaaltjes (dus dáár zijn ze gebleven!) aangekoekte vanillevla, een halflege rol biscuits, de andere helft in kruimelige brokken ernaast. Sinterklaas in chocovariant onthoofd en wel, de arme ziel. Stank voor dank, letterlijk, want zijn hoofd zat, -krijgt ze het voor elkaar-, in de vloerbedekking getrapt, samen met een tweetal zielig overgebleven uitgedroogde mandarijnenpartjes te midden van de uitgedroogde schillen. Toch knap als je weet dat mijn 115 cm hoge, blonde turf op een bed slaapt dat op poten van hooguit 25 cm staat. De popcorn (jawel, de zoete) zat onder, voor, achter en naast het bed vastgekleefd in het tapijt. Een gescalpeerde Barbie lag genakend in een driedubbele flic flac in haar eigen afgeknipte pruik, haar plastic tenen zowat in haar oren gevouwen (“Kijk mama, ze kan de split!”) Maar ach, waar zou ze zich druk om maken. De bende ligt immers onder haar bed op het kamertje van haar broer, die haar tijdelijk logies verschaft. Haar heel recent eigen opgeknapte en van een mooi fris laminaat vloertje voorziene domeintje blaakt van glans, allesreiniger en verse verflucht op waterbasis. Zij heeft haar zaakjes tenminste op orde. Dat kan van haar broer niet gezegd worden.

Tegenwoordig is ze van de boodschappen op haar slaapkamerdeur. Onder haar naam prijkt een tekst. Een tekst die hoop geeft over wat je achter die deur aan zal treffen (tenzij je de ruimte uiteraard met betreedt, dan kun je beter maken dat je weg komt).

“GEEN SOHOENEN OP DEZEN KAMER AUB ANDERS KRIJG JE KLAPEN.”

Zo! Dat liegt er niet om. Het lijkt afkomstig uit de typsels van iemand die haar domein bewaakt als een ware kuisvrouw.

Tot je de deur opent…​

Ooit wordt ze vuilnisman. Het kan niet anders.

Godzilla2

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s