Onhebbelijkheden

Dinges…

Kent u het, dat iemand u iets wil vertellen, –meestal op een moment dat het u eigenlijk niet zo goed uit komt-, en steeds maar niet op het woord kan komen?

jongen-zet-dingen-op-zijn-oma1

“Ik had straks dat ding…hoe heet dat nou….ach, ik kan er even niet opkomen…”, terwijl men u daarna hoopvol vragend aankijkt,  in de bijna wanhopige maar rotsvaste overtuiging dat het aan u vast wel is toevertrouwd om hem of haar op dat ene woord te laten komen. Soms best storend, zeker wanneer u zelf bezig bent met iets belangrijks. Of wanneer u uitgewoond van vermoeidheid op uw nek op de canapé vertoeft. Of allebei.

U kunt gerust van mij aannemen, net als u en iedereen maak ik mij daar ook wel eens een heel enkele keer schuldig aan hoor, al kunt u het zich waarschijnlijk niet voorstellen. Zeker als het geen alledaags verbum is of een triviale conversatie. Het heeft mij ooit 6 weken nachtrust gekost om een bepaald type langharig hondenbeest te noemen. U weet wel, zo een met haren en kwijl en kwabben die op en neer gaan in slow motion als hij zo vervaarlijk naar je toe komt rennen. Het bleek om een Bobtail te gaan. Enig zijn ze, die mormels. Welgeteld 6 weken later dus, om precies te zijn op 5 juni, om tien over half drie schoot het me te binnen. Het had al die tijd op het puntje van mijn tong gelegen.

Vroeger dacht ik vrolijk met u mee, hulpvaardig als ik altijd poogde te zijn en altijd bereid om een ander wel te stemmen, u kent mij. Dan riep ik bijvoorbeeld: “Strijkplank?”, en opgelucht dat u dan was! Want u bedoelde ook een strijkplank. Bijna net zo opgelucht als u, was ik dan, want het zou u immers uw nachtrust hebben gekost en ik wilde dat per se niet op mijn geweten hebben. En mij had het onderhoud anders nog langer van mijn dagelijkse bezigheden afgehouden. Ik speel ieder avond nog een stevig robbertje bridge, weet u nog?

Maar soms wordt het toch een beetje lastig. Als u bijvoorbeeld niet zo een uitgebreid vocabulaire bezit. Of ik dan weet waar dat ding is gebleven? Ik weet wel….dat ding…zeg het eens?…. Dat lag altijd boven op dat ding en daar steekt dan zo een ding uit en dan kon u dat omhoogtrekken. Ach, help eens, ik weet toch wel wat u bedoelt?” Dan worden het toch ineens een boel erg veel dingen die ik voor u bij mekaar moet raden en voor ik het weet zit ik een heel dialoog met mijn eentje te converseren. Met u als trouwe toeschouwer.

En hoe moet ik dan weten wat u bedoelt als u dat zelf niet eens weet? Ik ben toch Gekke Gerta niet?

Ziet u het voor zich: “Ken jij die vrouw van dinges? Hoe heet ze ook alweer…eh…dingetje….”

“Cornelia? Grietje? Annelies? Dirkje? Trijn? Trui?”, begin ik dan met u mee te raden.

“Nee kind, je weet wel, die is getrouwd met die man, hoe heet ‘ie ook alweer?” (‘Dinges’? Kijk, doe ik het weer, ook loyaliteit is mij niet vreemd.)

Weet U wat ik nu zo buitengewoon difficiel vind? Met ‘dinges’ kunt u namelijk van alles bedoelen. Dinges is een restaurant. En heel vroeger was het zelfs een spelletjesprogramma van de NCRV. Van die man die nu in het gevang zit omdat hij stoute dingen heeft gedaan met de centjes van iemand anders en dat soort schandalige wanpraktijken. En Dinges is ook een meneer. En een mevrouw ergens aan de andere kant in Nederland en ze kennen elkaar niet. En het is ook een feestcafé. En een feestband. Allemaal tegelijk. Elke aardbei is een ding. Maar niet ieder ding een aardbei. En zo is dat ook met neuzen. Of piemels. Of allebei. aardbei1Dat maakt het allemaal nog veel gecompliceerder. Daarbij, laten we eerlijk zijn. Ik zou u bijkans de spurt in het ontwikkelingsniveau van uw brein ontnemen. Van domme dingen doen word je wijs. Nou u weer.

En ik kan mij ook niet geheel meer aan de indruk onttrekken dat het tegenwoordig bij een zeker aantal mensen ook wel een beetje gemakzucht is. Luiheid is des duivel’s oorkussen. Dat ik voor hen wel zal nadenken en ter plekke het woord verzin wat zij eigenlijk wilden zeggen. Ze moesten namelijk eens die anderhalve tel….zeg het eens….die grijze dinges zelf laten werken. En dan mag ik zeker weer mijn glazen knoeperd, hoe noem je zoiets, zo’n dinges, uit de kast halen. Of van die kartonnen dingen, in zo een dingetje. Om op tafel te leggen en te voorspellen wat ze zouden kunnen bedoelen? Wijs

Dat dacht ik toch eens even niet, Dinges. Daar heb ik helemaal geen tijd voor. © JJMB Tops