Onthoud u het even?

Het juiste perspectief…

Kerstgroet

December, kerst 2017. De maand van nostalgie en overpeinzing. Hoe ouder ik word, hoe sneller de tijd voorbij gaat. Zoals de maand vroeger voelde, zo voelt nu een jaar.

Vaak worden we in de tijd overspoeld door allerlei onbelangrijk geneuzel. Wat eten we vanavond en wie doet de daaruit voortkomende en steeds weer terugkerende verschrikkelijke boodschappen. Je laat je gelaten frotteren door je dorpsbewoners bij het koelvak van de groente en je wurmt je met veel gemopper en ergernis door het steeds slechter rijdende verkeer heen. Griepjes en verkoudheden. En Nederland staat strak bij de eerstvallende tien centimeter sneeuw. CODE ROOD, MENSEN!!

Ook in het afgelopen jaar zijn ons weer een aantal mensen ontvallen.

In januari overlijdt striptekenaar Jan Kruis, de geestelijk vader van Jan Jans en de kinderen, op zijn 83e. Menig heeft genoten van de lotgevallen van het gezin waarin we onszelf allemaal in herkennen.

In februari vinden meer dan honderd mensen in Afghanistan de dood door sneeuwlawines. Die schijnen nogal hard aan te komen blijkbaar. En Nijntje-schrijver Dick Bruna overlijdt op 89-jarige leeftijd.

In maart overlijdt rasactrice Kitty Courbois op 79-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersenbloeding. Londen wordt getroffen door een aanslag omdat een zieke geest op de Westminster Bridge het nodig vindt om te moeten inrijden op voetgangers. Intelligentie zit niet in je rechterpoot, dat blijkt wel weer.

In april wordt in Stockholm ook een aanslag gepleegd. Een gestolen vrachtwagen rijdt in op winkelend publiek wat het leven kost aan vijf mensen. De Wondere Wereld van Chriet Titulaer houdt op deze aardkluit op, hij werd 73 jaar.

In mei komt acteur John Wijdenbosch samen met zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk om het leven. De auto waarin zij zaten raakte op de A6 vlakbij Lelystad van een talud en kwam in het water terecht. Hoeveel pech kun je hebben. Robert Miles overlijdt op 47-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker en James Bond-acteur Roger Moore overlijdt op 89-jarige leeftijd. Ook hij leed aan kanker.

In juni raken scholieren en docenten van een middelbare school uit Geldrop gewond bij een busongeluk in Frankrijk. Ze waren op weg voor een ééndaagse trip naar Londen. Gelukkig geen doden, maar je voelt je niet heel erg jofel als je daarna je kind in een gammele bus met een al even gammele pensionada-chauffeur mee moet geven naar Luik. Wie dit soort uitjes toch steeds weer verzint, heeft geen kinderen, het kan niet anders. Nederland wordt opgeschrikt door de vermissing van Savannah en Romy. Beide jonge meisjes zullen tot afschuw van iedereen niet meer levend terugkeren. Sandra Reemer overlijdt op 66-jarige leeftijd aan de gevolgen van borstkanker.

In juli overlijdt de zesjarige hartenbreker Tijn, die bekend werd door zijn hartverwarmende nagellakactie tijdens de Serious Request van 3FM 2016, aan de gevolgen van hersenstamkanker. Goed nieuws is dan weer dat, nadat een gletsjer is gesmolten, het Zwitserse echtpaar Marcelin en Francine Dumoulin terug wordt gevonden, nadat ze 75 jaar vermist zijn geweest. Ik persoonlijk had liever Tijn behouden maar, oké, ik ben blij voor de familie Dumoulin.

In augustus wordt het lichaam van Joey Hoffmann gevonden. Hij werd sinds 8 juli 2017 in Turkije vermist. Het schijnt een ongelukje te zijn geweest. Daar is echter niet iedereen van overtuigd.

In september overlijdt Hugh Hefner, polyamoureuze slet en oprichter van Playboy, op 91-jarige leeftijd. Dick Passchier overlijdt op 84-jarige leeftijd. Onze jonge garde zal hem niet kennen maar hij zorgde voor veel van ons in de jaren 70 van de vorige eeuw voor veel televisieplezier op de zaterdagavond met Stedenspel, Spel zonder grenzen, Tweekamp en Zeskamp. 29 mensen raken lichtgewond bij een mislukte bomaanslag door een al even mislukte sukkel op de metro van Londen.

In oktober wordt tot grote afschuw van ons allen het levenloze lichaam teruggevonden van Anne Faber, een prachtig jonge meid van 25 jaar die sinds september werd vermist. Het zal je lieve eigen meiske maar zijn. De klootzak die dit op zijn geweten heeft en wiens naam het verspillen van je asem niet waard is om ooit nog uit te spreken, mag wat mij betreft algeheel gangreen krijgen, te beginnen bij zijn kruis. Het zal het gezwel maar zijn dat je hebt gebaard.

In november overlijdt Politicus Eberhard van der Laan op 62-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij krijgt een staande ovatie door inwoners van Amsterdam. Ik vond het een stiekemerd, maar over de doden niks dan goeds dan maar. Vakantieman Frits Bom overlijdt op 73-jarige leeftijd en Hans Kraay sr. overlijdt op 81-jarige leeftijd.

In december spoelt op het Zeeuwse strand bij Domburg een potvis aan. Maar liefst 13,5 meter lengte. Het gewicht is niet meer te meten. De potvis is dood. We dopen noemen haar Cecile-Francisca.

Wie dit dus leest: YOU ARE ALIVE AND KICKING!

Count your blessings, be grateful en koester je vriendschappen en je gezondheid. Pluk de dag en haal eens wat vaker je schouders op. Ik drink met kerst een pint op jullie allemaal!

Voor een ieder een geweldig en warme kerst. En vooral een prachtig 2018 vol liefde en gezondheid.

kerstlol-067

Advertenties

Laten we een lawine maken…

3.2

Heeft u ook zo van die momenten dat het u allemaal even vreselijk tegenzit? Dat u alles uit uw handen laat vallen, uw knie blauw stoot aan het deurtje van het openstaande keukenkastje, dat u plotsklaps ziet dat iedereen zo in zichzelf gekeerd rondzweeft of u verwonderd en wantrouwig aanloert als u hen begroet en u even later zowaar ondersteboven winkelkart, –nog drie stappen en u was haar voor geweest bij de kassa-?

Ik weet het, lieve medemens, er zijn zo van die dagen waarop u zichzelf, net als ondergetekende, vol vertwijfeling afvraagt waar het allemaal voor dient op deze ondermaanse. Waarom nou net ú steeds dat onwelgevallige ten deel valt. Wat de reden is van die houten sjor-voiture waar u zich tot in lengte van dagen voor schrap zet.

Als u goed om u heen kijkt, ziet u dat iedereen zo’n bolderkar met zich meezeult. De een wat voller beladen dan de ander, maar ze trekken hem. Ook ik. En net zoals u ben ik van mening dat de mijne net even iets voller is dan die van allemaal en tot de nok afgeladen met een varia van naargeestig en onguur kommerlijk leedwezen. Alleen het vlaggetje en de lege bierkrat ontbreken nog. Ik begrijp u zo goed!

Wel, het heeft mij bijna een halve eeuw gekost om te gewaarworden dat het leven geen énkel recht geeft op geluk. Daar kijkt u van op, nietwaar? Want eigenlijk was u, met al dat gemak waarmee u bent opgegroeid, met de luxe van de dag van vandaag met een veilig vangnetje hier en daar voor de irritatie van de zintuigen; een pilletje voor de pijn, wat toeslagcentjes van de maatschappij, –u heeft er recht op, u betaalde er immers toch al die jaren voor?– en een boterhammetje door de voedselbank, met de meest smeuïge vanzelfsprekendheid, in de opperste veronderstelling dat u daar ‘recht op had’, net als dat plekje vooraan in de rij van de kassa, met dat ene boodschapje. Laten we wel wezen, fatsoenlijk vragen of u even voor mag dan, –u moet tenslotte de cake nog afgieten-, is tegenwoordig vreselijk ouderwets. U heeft er immers recht op, toch? Dat u daarmee de minder valide medemens wat langer laat lijden, ach, daar knijpt u voor deze ene keer uw oogje even voor dicht. Die ziet u straks toch nooit meer.

Die enkele keer is het probleem ook niet, –die cake zal maar overlopen, ik zou het niet op mijn geweten willen hebben-. Het probleem zit hem in de volgzaamheid van de rest van de roedel. Want sinds jaar en dag is bekend dat de mens zich aanpast aan het gedrag dat de ander in de groep vertoont. En u, die er toch lekker gemakkelijk mee wegkwam, de minder valide medemens was niet in staat om een bijl in uw rug te klieven en liet het bij een dapper aanspreken van uw Oost-Indisch dove oor terwijl u halsstarrig zwijgend van haar weg bleef kijken tot u eindelijk, –niet– aan de beurt was, bent gemakkelijker geneigd om het een volgende keer weer te doen. De rest van het cortège ziet het u doen. Met een beetje pech denkt het hele entourage dat het zo heurt, und so weiter, und so weiter, und so weiter.   

En nu het goede nieuws. U kunt de wereld redden! Nou ja, in ieder geval Nederland. Of, althans, een groot gedeelte daarvan. Daarmee moet dan wel een beroep worden gedaan op uw empathisch vermogen en uw creativiteit. Ik was er al een beetje mee begonnen, maar, lieve medemens, ik kan het niet alleen. En ik weet het, dat is een hele opdracht, maar samen kunnen wij dat, daarvan ben ik overtuigd! Samen staan wij sterk!

Als u nou bij elke stap die u doet, net als ik, ook uw medemens meeneemt in uw kokervisie. U kijkt een keertje naar links, een keertje naar rechts en u draait zich ook nog af en toe een keertje om, dan beloof ik u dat er een veel grotere wereld aan uw voeten ligt dan u dacht. Allemaal mensen met hun eigen verhaal, hun eigen geschiedenis, hun onzekerheden, hun verdriet, hun blijdschap, verliezen en worstelingen.

En als u nou vanaf vandaag ook nog het besluit neemt om de ánder te behandelen op de manier zoals u zelf graag wilt dat er met u wordt omgegaan en bij élk ander besluit, hoe klein die ook mag wezen, vooraf bedenkt wat het eventueel voor gevolgen kan hebben voor de ánder, al is het maar een stapje achteruit wanneer u uw hoofd uit de groentekoeling trekt, dan zou het zomaar zo kunnen, dat de sfeer, tenminste binnen de straal van een paar km om uw lichtende gestalte heen, zo sociabel wordt dat de misère van het leven als vanzelf een heel stukje dragelijker wordt. Als u dan op uw beurt die cirkel weet te overtuigen, dan bewerkstelligen we met z’n allen straks een heel knusse samenleving.

En ook al ziet u om u heen de hardnekkeling toch  volharden in “Ik heb daar recht op, aan de kant want daar kom ik aan”, blijft u dan alstublieft gewoon volharden in uw eigen warmhartige en beminnelijke zelf. Dan volgt de rest van de kudde vanzelf. © JJMB Tops

3.1.jpg

 

 

Laten we wat afspreken…

Goede voornemens krijgen zelden carotene grond. Februari moet nog beginnen of de eerste bipsridders zitten al tegen de achterbumper aangekleefd op de doorgaande weg naar huis en de verstokte roker grijpt precies op 7 januari wellustig naar het apparaatje om een nieuwe voorraad stinkstokken in elkander te duwen, te trekken en te rukken, omdat het bij nader bekijks toch zonde is van die ‘leste pekskes goeiekope shag’ uit Neerpelt. Toch nog eerst maar ‘efkes’ oproken dan en dáárna stoppen ze. En dan écht, geloof hen maar.

Mijn doel voor 2015 is wél behaald. Mijn heilig voornemen om mij niet tot allerlei griezelige plannen te forceren die alleen al de schijn van onuitvoerbaarheid wekken omdat ze voorbij komen in dat rijtje ‘goede voornemens’. Brrrr. Met daarbij natuurlijk meegenomen dat ik, als fatsoenlijk non-conformistisch vrouwmens gewoon altijd al de behoefte heb gehad mij te laten afwijken van het gepeupel.

Het afgelopen jaar nam ik mij heilig voor om gewoon door te ademen en zo nu en dan een keertje extra stil te staan bij al het goede waarmee ik mij de afgelopen jaren al had mogen omringen.

Het komende jaar moet er natuurlijk weer wat nieuws. Dit jaar ga ik úw goede voornemen bepalen.

Dit jaar heeft u uzelf ernstig voorgenomen om de grijze fabriek zélf eens wat vernuft te laten produceren in plaats van uw hulpeloze blik in die van uw naasten te priemen en geestdriftig te beiden dat men de hints met uw ogen begrijpt. Dit jaar neemt u uw eigen verantwoordelijkheid. U pakt de koe bij de horens, het varken bij de staart, het schaap bij de poten, laatstgenoemde uiteraard niet met achterpoten in uw laarzen, laten we dat wel afspreken. Dat doen we niet meer. Anders krijgt u alsnog met de houten lepel op de bips.

Dit jaar reproduceert u nu eens niet uit het hele opleidingsarsenaal van uw buurvrouw. Want zegt u nu zelf, u bent de buurvrouw immers niet, u bent u. En u zult haar zo wie zo niet kunnen evenaren. Want als u denkt dat u eenmaal de inhaalslag hebt voltooid, studeert zij weer af in de Nederlandse Letteren. Cum Laude nog wel. Wat sneu nou toch voor u. Maar u bent toch goed zoals u bent?

Neen, dit jaar kiest u een richting van uw eigen gading. Wellicht iets in de tuinarchitectuur? Hoeft u meteen ook niet de tuin van uw nabuur na te bootsen. En hebt u daar de buurman ook niet meer voor nodig. Wel zo economisch, want ook de buurman kost centjes.

En u? U gaat aan de slag met die inhaalspurt in uw ontwikkeling. U vormt zich, tijdens het levenspad van dit jaar zélf een mening, waarbij u zichzelf uiteraard, -heel handig-, kunt bedienen van de genegenheid in uw eigen rikketik en de opgedane habiliteiten in het leven. Gelooft u mij, u kunt het. Heb vertrouwen in uzelf.

Dan beloof ik u dat ik gewoon mijn immer deviant gezellige zelf blijf, die u altoos in de weg loopt.

En mocht u zich behoeftig blijven verwonderen wat ik toch steeds in mijn zedenkeet uitvreet, u bent van harte welkom voor een expositie. Waarbij ik de voorkeurswens uit om u in het voorjaar te mogen ontvangen, voor het ter hand nemen van de kwast voor het buitenschilderwerk van dit atelier.

En stop met roken, wilt u. En met bipsridderen.

Voor een ieder en een ieder van u een wijs en welbekomen 2016 toegewenst! © JJMB Tops

image.jpeg