Recensie

De Voyeur, Aloka Liefrink

IMG_3841

*️⃣*️⃣*️⃣⏺⏺

Hoofdpersoon is Lisa, een jonge vrouw van rond de 27 jaar, beginnend schrijfster, die er op een tamelijk smakeloze manier achter moet komen dat haar vriend haar al geruime tijd bedriegt met een goedkoop uitziende prostituee uit het voormalig Oostblok. Wanneer Lisa vrij snel daarna haar oude vlam, Richard, tegen het lijf loopt, biedt hij haar goedkoop woonruimte aan. Lisa, heen en weer geslingerd tussen haar nog steeds aanwezige gevoelens voor haar oude vriend Sander en de opnieuw ontluikende verliefdheid op de spannende en sensuele Richard, grijpt deze kans aan om haar zelfstandigheid terug te vinden en te leren doorgronden hoe zij zelf in elkaar steekt. Ze betrekt de door Richard tot appartement omgebouwde zolderruimte. Hoewel Sander haar niet los kan laten, wordt ze daarentegen steeds vaker aangetrokken door Richard. De sensualiteit die ze bij Sander ontbeerde, komt bij Richard tot bloei. Richard begint echter steeds vaker nare trekjes te vertonen…

In dit beklemmend boek neemt de auteur je niet alleen mee in het hoofd van de hoofdpersonage Lisa, maar tegelijk ook in die van de belangrijkste personen om haar heen waardoor je een inkijkje krijgt in de herkenbare persoonlijke problemen binnen de verschillende relaties en hoe zij op elkaar reageren. Liefrink beschrijft op broeierige wijze hoe krankzinnig een psychopaat denkt en handelt. De erotiek tussen Lisa en Richard is prikkelend zonder goedkoop te worden. Het laat zien hoe kwetsbaar vrouwen kunnen zijn als ze de alarmsignalen van hun intuïtie, onder invloed van een hevige verliefdheid na een eerder gebroken hart, naïef blijven negeren.

De Voyeur is een benauwend knap geschreven psychologische thriller, hoewel bepaalde delen in het midden van het verhaal het zeker verdienen om nog beter te worden uitgediept. Het verhaal blijft hier en daar wat hangen waardoor je geneigd bent om sommige bladzijden te gaan overslaan. Af en toe wekt het verhaal de indruk dat de schrijfster bepaalde verhaallijnen op het laatste moment nog heeft veranderd en het soms niet goed meer leek aan te sluiten op wat ze eerder schreef. Hierdoor krijgt de spanningsboog niet helemaal het niveau dat er zeker nog in had kunnen zitten.

De eerste druk van De Voyeur dateert van 2016 en is uitgegeven door Uitgeverij Houtekiet te Antwerpen. De tweede druk kwam één maand na publicatie in september 2016.

Andere boeken van haar zijn:
‘Fotomodel gezocht’ (2011)
‘De passiecoach’ (2012)
‘Avondmasker’ (2013)
‘Onderhuids’ (2014) samen met auteur Luc Deflo

Aloka Liefrink (1979) is een Vlaams-Nederlandse schrijfster van Indiase origine die in 2010 haar debuut had met haar roman Verweesd, een autobiografisch verhaal met een fictief tintje over haar adoptie toen zij negen maanden oud was en de problemen die zij had in haar jeugd. Hierna richtte zij zich op het psychologische thrillergenre. Liefrink kreeg het schrijven al met de paplepel ingegoten door haar adoptievader die hoofdredacteur was bij de Standaard Uitgeverij en jeugdboeken schreef. Als tiener deed zij al regelmatig mee aan diverse schrijfwedstrijden en viel daarmee regelmatig in de prijzen. Liefrink is afgestudeerd in Public Relations en heeft ook een studie tot life coach afgerond waarmee zij, na een succesvolle praktijk in Vlaanderen, nu ook een doorstart wil maken in Nederland.

Op haar website http://www.alokaliefrink.com houdt zij een blog bij waarin zij regelmatig schrijft over alledaagse gebeurtenissen uit haar leven.

© JJMB Tops

Advertenties

Hoofdzaak, Mariska Overman

IMG_3840

*️⃣*️⃣*️⃣⏺⏺

Als politierechercheur David Dieudonné na het nemen van een douche weer beneden komt, doet hij een lugubere ontdekking. Op zijn keukentafel kijkt een vlijmscherp afgesneden hoofd met verwonderde blik zijn keuken in. Vanaf dat moment staat zijn leven ondersteboven. Hij roept de hulp in van zijn halfzus Isabel die een paar jaar terug ook bij de recherche werkte maar door een schokkende zaak waar zij aan werkte, gestopt is bij de politie en koos voor de rust die het werk als postmortaal medewerkster haar geeft. Sinds de laatste twee jaar verzorgt zij overleden personen. Hoewel zij sterk twijfelt of ze haar medewerking aan het onderzoek wel moet geven, laat ze zich toch overhalen. Van wie is het hoofd en wat is er mee gebeurd? En waarom is het bij David op de keukentafel terechtgekomen? Het zijn deze twee vragen die er voor zorgen dat de lezer het boek uit wil lezen. De start van het verhaal wekt meteen nieuwsgierigheid, in tegenstelling tot hetgeen regelmatig voorkomt in andere boeken, waarin juist een langdradige start de lezer dwingt om vol te houden en verder te lezen om in het verhaal te komen. Bij Hoofdzaak lijkt dit andersom te zijn. Het gedeelte na de intrigerende start wordt al snel wat langdradig. Dit maakt de prachtige “startbom” van het begin van het boek onmisbaar, omdat je, ondanks dat het verhaal wat blijft hangen, toch razend benieuwd bent naar de rest van het verhaal. De beschrijvingen van allerlei bijzaken duren te lang voordat het verhaal weer verder loopt.

De personages worden helder en verschillend weergegeven, evenals de chaos die ontstaat na de vondst van het hoofd, al doet de gang van zaken in de opstart van het onderzoek soms te Amerikaans aan. Ook het gegeven dat David deel uitmaakt van het TGO (Team Grootschalig Onderzoek) haalt de geloofwaardigheid van het verhaal enigszins naar beneden, hij is immers persoonlijk betrokken bij de vondst en zou daarmee een verdachte kunnen zijn. Het is voor de lezer een te belangrijk detail om te verwaarlozen. Een persoon als Lennette, de halfzus van David en de volle zus van Isabel is er wel een die onder je nagels gaat zitten. De hoofdpersoon Isabel wordt echter zodanig als perfect persoon neergezet en op een voetstuk geplaatst dat zij haast onmenselijk wordt en daardoor toch wat ongeloofwaardig wordt. Het slot is erg sterk, het blijft tot het einde onduidelijk wie er achter deze misdaad zit. Dat maakt het verhaal wel meer dan voldoende thriller voor lezers die niet teveel na willen hoeven denken of terug willen moeten lezen.

Mariska Overman (1970) debuteerde met dit boek in april 2017 en is momenteel bezig aan haar tweede boek waarin het hoofdpersonage Isabel weer terugkeert. Overmars heeft een HBO-studie theologie gedaan en lesgegeven in levensbeschouwing, filosofie en ethiek. Samen met haar echtgenoot heeft ze een bureau dat gespecialiseerd is in levenseinde, Bureau MORBidee. Dit thema komt ook duidelijk terug in haar debuut.

Hoofdzaak is uitgegeven door Uitgeverij The Crime Company. Ook haar tweede boek wordt door deze uitgeverij uitgegeven.

© JJMB Tops

Blauwe maandag, Nicci French

NicciFr

*️⃣*️⃣*️⃣*️⃣⏺

Het eerste boek van zeven stuks in de Frieda Klein-serie van Nicci French en meteen een ijzersterk exemplaar zoals van het auteursechtpaar verwacht mag worden.

Als Frieda Klein, een psychotherapeute, Alan Dekker in therapeutische behandeling krijgt, wordt zij tegen wil en dank betrokken bij de verontrustende verdwijningszaak van de vijfjarige Matthew. Alan droomt over het krijgen van een zoontje met rood haar en sproetjes. Als Matthew verdwijnt, blijkt dat hij wel heel erg veel overeenkomsten vertoont met het jongetje uit de dromen van Alan. Lukt het de politie om Matthew, met behulp van Frieda, nog levend terug te vinden? En is nou wel of geen link met een verdwijningszaak van de vijfjarige Joanna zo’n twintig jaar geleden?

Het e-boek is opgebouwd vanuit steeds wisselende perspectieven waardoor het plot blijft intrigeren en geen enkel moment gaat vervelen. De personages zijn mooi uitgediept; het teruggetrokken, haast autistische karakter van Frieda die, als gevolg van haar slapeloosheid, ’s nachts buiten ronddwaalt door het doolhof aan straten in Londen. Haar soms wat eigenaardige manier van doen, maakt haar een interessante persoonlijkheid waar je meer van wil weten, omdat zij juist niet veel van zichzelf blootgeeft. Ook de labiele, haast kinderlijke aard van Alan in spiegelende verhouding tot dat van zijn echtgenote Carrie, die op haar beurt sterk en moederlijk geeft wat hij nodig heeft. De frustratie van de politiemensen die het maar niet lukt om de verdwijningen op te lossen, de hysterische en egoïstische schoonzus van Frieda, verlaten door haar steeds weer overspelige echtgenoot, en haar dwarse puberdochter Chloé, Frieda’s nichtje, die duidelijk psychisch te lijden heeft onder het egocentrische gedrag van haar ouders en haar toevlucht zoekt bij Frieda. Ook details als de omgeving van het koude en donkere Londen en de beschrijving van de interieurs van de huizen in het verhaal zijn helder en beeldvormend geschreven zonder dat je als lezer steeds een overkill aan informatie te verhapstukken krijgt.

Psychosociale thema’s als alcoholmisbruik, automutilatie, borderline en Stockholmsyndroom maken het plot extra boeiend en levendig.
Wanneer het slot mij dan ook nog verrast, is het boek wat mij betreft een echte aanrader!

Nicci French is het pseudoniem voor het auteursechtpaar Nicci Gerrard (1958) en Sean French (1959). Ze schrijven altijd alleen; Gerrard in haar studeerkamer en French in zijn schuurtje in de tuin.

Gerrard studeerde Engelse literatuur, gaf les, had een tijdschrift voor vrouwen en was freelance journaliste. Hoewel beide Engelse literatuur studeerden aan de Universiteit van Oxford, leerden ze elkaar pas kennen toen zij allebei werkten voor de New Statesman en trouwden in 1990. Samen kregen ze nog 2 kinderen. Gerrard had al 2 kinderen uit haar eerdere huwelijk.

De Frieda Klein-serie bestaat uit 8 delen waarvan de hierna volgende titels:

  • Blauwe maandag
  • Dinsdag is voorbij
  • Wachten op woensdag
  • Donderdagskinderen
  • Denken aan vrijdag
  • Als het zaterdag wordt
  • Zondagochtend breekt aan
  • De dag van de doden

Andere boeken van Nicci French zijn Bezeten van mij, Tot het voorbij is, Wat te doen als iemand sterft en nog vele anderen. Samen met auteur Camilla Läckberg schreven ze De vrienden van Matty & andere spannende verhalen.
http://www.niccifrench.nl/boeken/frieda-klein/

© JJMB Tops

 

Stalker, Lars Kepler

Stalker

*️⃣*️⃣*️⃣*️⃣⏺

Op het politiebureau van het Zweedse Korps Landelijke Politiediensten komt een YouTube-filmpje binnen. Op het filmpje wordt een vrouw gefilmd, beloerd van buitenaf, terwijl ze een panty aantrekt. Eigenlijk gebeurt er niet zoveel bijzonders op het filmpje. Domweg een kort moment uit het leven van een gewone vrouw. Een week later wordt de vrouw dood aangetroffen in haar huis, hetzelfde huis als waar ze is gefilmd. Haar gezicht is aan flarden gehakt en haar hand lijkt met een specifieke reden in en bepaalde positie gemanoeuvreerd. Het lijkt er sterk op dat de vrouw is vermoord, vlak na het moment waarop de politie het filmpje ontving. Dan ontvangt de politie een tweede filmpje, van een andere vrouw, in haar huis…

Stalker is het vijfde boek in de Joona Linna serie van Lars Kepler. Wat mij betreft een ijzersterk en bloedstollend verhaal. Vanaf de eerste bladzijde weet de auteur de spanning op te bouwen. De personages zijn prachtig beschreven in hun eigen karakter en bieden meer dan voldoende tegenwicht om het verhaal aan elkaar te rijgen maar het toch boeiend te houden.

De -vele, het zijn er maar liefst 139, exclusief het epiloog- hoofdstukken zijn kort en steeds vanuit een ander personage beschreven. Elk karakter krijgt steeds een paar hoofdstukken de ruimte, waarin de, -soms erg penibele-, situaties van het personage worden beschreven vanuit de auctoriale, alleswetende verteller, die zelfs beschrijft wat er door de slachtoffers heengaat, als ze worden aangevallen. Hierdoor blijf je als lezer op het puntje van je stoel zitten. De spanning wordt steeds verder opgebouwd, van slachtoffer, naar bijna slachtoffer-en dan toch slachtoffer, tot overlever.

Hoewel het een bloedstollend verhaal is, schroomt Kepler niet om ook humor te verwerken in de karakters van bepaalde personages, die daardoor dichter bij jou als lezer komen te staan.

Ook werkt Kepler met mooie tegenstellingen. Je zou immers een zachtmoedig persoon verwachten bij een hoogzwangere commissaris Margot, die je, ondanks de baby in haar buik en de vrouwelijke blonde vlecht op haar rug, in eerste instantie leert kennen als een vrouw die zich door haar zwangerschap log vooruit beweegt achter haar dikke buik aan, bijzonder eigengereid steeds haar zin wil doordrijven, zelfs op momenten behoorlijk lomp uit de hoek komt en nu voor drie eet met als excuus omdat het moet nu ze zwanger is, waardoor ze jou als lezer af en toe het bloed onder de nagels uit lijkt te willen krabben. En die je toch uiteindelijk beter leert kennen door de karakterbeschrijvingen tussen de regels door als iemand die wel degelijk begaan is met haar medemens, -ze zet immers haar hakken in het zand en drijft haar zin door voor de veiligheid van potentiele nieuwe slachtoffers en het vele aanraken van haar buik, laat zien dat ze veel om haar ongeboren kindje geeft-. Ook haar humor maakt haar een menselijk en beminnelijk persoon en blijkt uit haar droge commentaar op de vraag die haar collega Adam stelt, terwijl zij zich als enige, midden op de dag, te goed doet aan een hamburger en daarna gemoedereerd doorgaat met frites, komt in onderstaand citaat mooi tot uitdrukking:

“Ik snap niet…Wat zijn dat in Godsnaam voor mensen die zich met orgies in laten?”

“Geen idee, ik heb al zeker tien jaar niet aan groepsseks gedaan.”

Terwijl ze een steeltje frites in de ketchup duwt, zegt ze breed grijnzend dat het een grapje is en ooit in haar loopbaan een inval heeft moeten doen in een swingersclub.

Door het auteurskoppel, -Lars Kepler is een pseudoniem voor het schrijversechtpaar Alexander en Alexandra Ahndoril-, wordt veel gebruik gemaakt van het beschrijven via alle zintuigen. Je ruikt de zinderende sfeer in orgiekamer (“Er hangt een zoete rokerige geur in de donkere kamer” en “In de lipgloss in haar mondhoek zijn restjes wit poeder achtergebleven”) en proeft haast de duistere sfeer die het verhaal ademt. Die scene wordt voortreffelijk en gedetailleerd beschreven, zodat je je zelfs een duidelijk beeld kunt vormen van de Zweedse omgeving, zonder dat je er zelf ooit bent geweest en kun je de ruimtes waarin de personages zich bevinden, ook duidelijk voor je zien. ‘De vergeten kamer’ waarin de orgie zich afspeelt wordt prachtig beschreven; “Aan het begin van de eenentwintigste eeuw is het hotel volledig gerenoveerd. Alle hotelkamers werden gestript en alle interieurs vervangen. Toen de werklui vertrokken waren, bleek dat kamer 247 vergeten was. Dezelfde kamer was sinds de bouw van het hotel in 1974 bij alle renovaties over het hoofd gezien. Hij is nog steeds intact als een kleine capsule van vergeten tijd.”

In de hoofdstukken van het middelste gedeelte van het boek raak ik de draad een beetje kwijt als er teveel wordt blijven gehangen en geschreven over kerken en drugs -gebruikende dominees die niet veel meer aan het verhaal toevoegen. Je krijgt dan af en toe het gevoel dat je iets in het verhaal eerder hebt gemist terwijl dit niet zo is. Wat mij betreft had het middengedeelte wat compacter geschreven kunnen worden, dat had mijns inziens geen afbreuk gedaan aan het plot en het slot. Maar op een bepaald moment wordt het verhaal weer goed opgepikt en is de heldere draad en de spanning in het plot weer terug tot een fenomenaal slot, dat mij volkomen verraste. Tot ver in het verhaal blijf je als lezer in het ongewisse van de identiteit van de dader in de gele regenjas. Dit maakt dat Lars Kepler voor mij op eenzame hoogte in mijn lijst van lievelingsauteurs komt, naast Mo Hayder.

Ondanks dat Stalker het vijfde deel is, is het niet per se noodzakelijk om de eerste delen te hebben gelezen. Bepaalde personages en situaties uit de eerdere delen worden duidelijk genoeg gemaakt in dit deel.

Het schrijversechtpaar Alexander (1967) en Alexandra (1966) Ahndoril debuteerde onder het pseudoniem Lars Kepler met de thriller Hypnose in 2009. De naam van Lars Kepler is een samenvoegsel van de namen van de Zweedse schrijver Stieg Larsson en de Duitse wetenschapper Johannes Kepler. Andere boeken als Getuige en Slaap kregen een nominatie voor de Crimezone Thriller Award. Naast de Joona Linna-serie, begon het echtpaar ook aan een nieuwe trilogie waarvan het eerste deel Playground kreeg en in 2015 werd uitgegeven.

Uitgeverij: Cargo, De Bezige Bij.

© JJMB Tops

De perfecte vrouw, Emma Chapman

IMG_3448

*️⃣*️⃣*️⃣*️⃣⏺

Marta staat al haar gehele huwelijksleven ten dienste van Hector, een zorgzame, ietwat verstikkend liefdevolle echtgenoot die pas op latere leeftijd met haar trouwde. Marta weet zich weinig van haar geschiedenis voor haar huwelijk te herinneren en stopt stiekem met het innemen van haar medicijnen waardoor de lezer al snel doorkrijgt dat er met Marta psychisch van alles aan de hand was. Door het innemen van haar medicatie, onder het wakend oog van Hector, lijkt er structuur en evenwicht in haar bestaan te zijn. Nu hun zoon het huis uit is, begint haar structuur te wankelen. Wanneer ze stiekem stopt met haar medicatie, begint zij schimmen en flarden te zien. Gaandeweg wordt de lezer meegezogen in de twijfel van Marta’s psychische beoordelingsvermogen. Ligt er een psychose op de loer of is er wellicht iets meer aan de hand?

Het verhaal wordt knap geschreven vanuit het wankele oogpunt van Marta waardoor de lezer door haar onevenwichtige beeldvorming de wereld in kijkt. De spanning wordt traag, soms wat saai opgebouwd. Anderzijds geeft dat meteen het proces van het vlakke matte karakter van Marta weer naar steeds meer helderheid, als gevolg van de invloed van het medicijngebruik en het stoppen daarvan en de beklemmende situatie waarin zij verkeert.

Emma Chapman (1985) momenteel woonachtig in het noorden van Yorkshire, groeide op in de buurt van Manchester. Ze studeerde Engelse literatuur aan de univeriteit van Edinburgh, heeft een master in Creatief Schrijven. Na het afronden van haar studie woonde ze in Londen, West Australië en Indonesië. In 2013 debuteerde ze met haar boek ‘De perfecte vrouw’ (‘How to be a good wife’). Haar tweede boek ‘The last Photograph’ kwam uit in 2016. Een Nederlandse versie hiervan is vooralsnog niet verkrijgbaar.

© JJMB Tops

Het meisje in de trein, door Paula Hawkins

meisje in de trein

*️⃣*️⃣*️⃣*️⃣⏺

Rachel kijkt elke ochtend vanuit de trein, bij het stoppen voor het rode sein, naar de bewoners van een rijtje huizen. Een stel in het bijzonder intrigeert haar en ze fantaseert voor dit stel, dat ze ‘Jason’ en ‘Jess’ noemt, een heel perfect leven bij elkaar en mijmert daarmee over het leven dat ze zelf ooit had. Op een dag ziet ze plots iets gebeuren in de tuin van ‘Jason’ en ‘Jess’. Wanneer Jess enige tijd later van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen, stapt Rachel met haar getuigenis naar de politie. Maar in plaats van dat ze het goede heeft gedaan, lijkt dit juist tegen haar te keren en ze raakt hiermee ongewild meer en meer meegetrokken in een gevaarlijke situatie waarin niemand meer te vertrouwen lijkt te zijn.

De periodes van het verhaal wordt belicht vanuit de beeldvorming en gedachten van drie verschillende vrouwen. Dat maakt het plot en de wendingen levendig, het verhaal blijft vaart houden en boeien en tot vrijwel het einde blijft onduidelijk wat er is gebeurd en wie er achter zit. Prima ‘who-done-it’ met blijvende vaart.

Paula Hawkins (1972), in Salisbury, Zimbabwe geboren, verhuisde toen zij 17 jaar was naar Londen. Daar ging ze politiek, economie en filosofie studeren. Onder het pseudoniem Amy Silver schreef ze o.a. Confessions of a Reluctant Recessionista, All I Want for Christmas, One Minute to Midnight en The Reunion. Onder haar eigen naam brak ze in 2015 door met The Girl on the Train, dat op 1 februari 2015 op nummer één van The New York Times Fiction Best Sellers stond en stond maar liefst 16 weken op de eerste plaats. De opvolger van deze bestseller is Into the Water. Hawkins was journaliste voor The Times en schreef ook een financieel adviesboek voor vrouwen; The Money Godess. © JJMB Tops

Weg van Lila, Patrick van Rhijn

Weg van Lila

*️⃣*️⃣*️⃣*️⃣⏺

Djon Maas, regisseur bij MTV, is het klassieke schoolvoorbeeld van een ‘foute man’, de figuur waar je als potentiële schoonmoeder van gruwt. Hij leeft het leven waar veel mannen jaloers op zullen zijn,  beweegt zich in het wereldje waarin hij veel bekende artiesten tegenkomt, gaat naar feestjes waar je je vingers bij aflikt en weet veel vrouwelijk schoon voor een nachtje tussen zijn lakens te lokken. En ook al kruipt hij vanaf de eerste bladzijde onder je nagels en weet hij het uiterste van je irritatieniveau aan te prikken, toch ga je houden van zijn personage en zijn aandoenlijke en humoristische manier om zich door zijn wilde leven heen te bewegen. Djon laat zich door zijn jachtige leven heen duwen tot het moment dat hij letterlijk de Zweedse Mikki tegen het lijf loopt en voor het eerst in zijn leven beseft hoe verliefd zijn voelt. Niet lang daarna blijkt Mikki plotseling zwanger. Dat hij vader wordt, lijkt voor Djon het keerpunt in zijn leven. Negen maanden later wordt hun huwelijk bezegeld met de komst van een dochtertje, Lila. Als Mikki erg geïsoleerd en in de put raakt, besluit ze terug naar Zweden te verhuizen. In eerste instantie laat ze Lila vrijwillig achter bij Djon, maar als het meisje een jaar oud is, eist ze haar dochter op. Djon zet, op zijn beurt, zijn hakken in het zand en gaat de juridische strijd aan met de moeder van zijn dochter.

De auteur, Patrick van Rhijn, schuwt zijn eigen aandeel niet in dit directe en open boek waarin hij zichzelf, als Djon Maas, weg zet als een onverbeterlijke vrouwenverslinder. Op een hartveroverende wijze schrijft hij zonder opsmuk over het pad van zijn losse leventje via het vaderschap naar de uitkomst van het oordeel van de rechter over de voogdij van zijn dochtertje, waar hij dan inmiddels al drie jaar lang in zijn eentje voor zorgt. Zijn schrijfstijl leest gemakkelijk, maar blijft boeiend en zal voor menig echtpaar met kinderen in echtscheiding zeker herkenbaar zijn. Van Rhijn vertedert je in zijn gesprekken met zijn dochtertje en is aandoenlijk in zijn vaste voornemen om Mikki trouw te blijven, ondanks dat hij als hongerige kat vaak met zijn neus op het heerlijk geurende spek geduwd zit. Zonder vals te worden weet hij treffend tussen de regels door duidelijk te maken dat ook Mikki geen schoon blazoen draagt.

Als lezer word je als stille metgezel meegenomen in de gebeurtenissen en geeft Weg van Lila de mogelijkheid om als vrouw eindelijk eens in een mannenbrein te kunnen loeren. Los van het hoofdthema, de wankele positie van vaders ten opzichte van moeders in een juridische voogdijstrijd, beschrijft het boek op een fijne wijze een aantal andere zij-pijlers, zoals het werk dat hij doet bij MTV, de reizen die hij daarvoor moet maken en zijn band met zijn vriend Siep, die hem zonder drang of oordeel, op het trouwe pad probeert te blijven houden. Op treffende wijze weet de auteur duidelijk te maken hoe Mikki zich voelt, door rauw en direct te beschrijven hoe zeer Djon, ondanks zijn oprechte bedoelingen, steeds in zijn eigen valkuil is geneigd te stappen, ten koste van het gevoelsleven van zijn vrouw. Als foute man zou je hem nu en dan een keer flink onder zijn hol willen schoppen. Als vader gun je hem de voogdij over zijn dochter van harte.

De eerste druk van Weg van Lila dateert van oktober 2007.

Patrick van Rhijn, 24 december 1970, is een Nederlandse schrijver en columnist van de rubriek ‘Wat hij vindt’ bij Vrouw.nl van de Telegraaf. Daarnaast is Van Rhijn is ook auteur van: Vaderstad (2009, als vervolg op Weg van Lila), Dagboek van een hufter (2010) en Big Sister Live (2011). Weg van Lila is uitgegeven door Karakter Uitgevers B.V. Later is Van Rhijn overgestapt naar Uitgeverij FMB/Dutch Media.

Voordat Van Rhijn ging schrijven, werkte hij als regisseur, opnameleider en redacteur voor de muziekzenders MTV en TMF. Ook werkte hij als entertainer en presentator over de wereld. Hij spreekt naast Nederlands, Engels, Frans en Duits ook Zweeds, Spaans, Braziliaans en Portugees.

Het boek Vaderstad is het allereerste boek met een eigen soundtrack, Wonderwater, gezongen door Nina June. De eerste 10.000 exemplaren van dit boek bevatten een CD met daarop vijf nummers van Nina June. De tekst van Wonderwater is gebaseerd op Vaderstad.

In 2015 won Van Rhijn het hoger beroep in een rechtszaak tegen filmproducent Steven de Jong waarin Van Rhijn laatstgenoemde beschuldigde van plagiaat op de boeken Weg van Lila en Waterstad. © JJMB Tops