Samen staan we sterk

Laten we een lawine maken…

3.2

Heeft u ook zo van die momenten dat het u allemaal even vreselijk tegenzit? Dat u alles uit uw handen laat vallen, uw knie blauw stoot aan het deurtje van het openstaande keukenkastje, dat u plotsklaps ziet dat iedereen zo in zichzelf gekeerd rondzweeft of u verwonderd en wantrouwig aanloert als u hen begroet en u even later zowaar ondersteboven winkelkart, –nog drie stappen en u was haar voor geweest bij de kassa-?

Ik weet het, lieve medemens, er zijn zo van die dagen waarop u zichzelf, net als ondergetekende, vol vertwijfeling afvraagt waar het allemaal voor dient op deze ondermaanse. Waarom nou net ú steeds dat onwelgevallige ten deel valt. Wat de reden is van die houten sjor-voiture waar u zich tot in lengte van dagen voor schrap zet.

Als u goed om u heen kijkt, ziet u dat iedereen zo’n bolderkar met zich meezeult. De een wat voller beladen dan de ander, maar ze trekken hem. Ook ik. En net zoals u ben ik van mening dat de mijne net even iets voller is dan die van allemaal en tot de nok afgeladen met een varia van naargeestig en onguur kommerlijk leedwezen. Alleen het vlaggetje en de lege bierkrat ontbreken nog. Ik begrijp u zo goed!

Wel, het heeft mij bijna een halve eeuw gekost om te gewaarworden dat het leven geen énkel recht geeft op geluk. Daar kijkt u van op, nietwaar? Want eigenlijk was u, met al dat gemak waarmee u bent opgegroeid, met de luxe van de dag van vandaag met een veilig vangnetje hier en daar voor de irritatie van de zintuigen; een pilletje voor de pijn, wat toeslagcentjes van de maatschappij, –u heeft er recht op, u betaalde er immers toch al die jaren voor?– en een boterhammetje door de voedselbank, met de meest smeuïge vanzelfsprekendheid, in de opperste veronderstelling dat u daar ‘recht op had’, net als dat plekje vooraan in de rij van de kassa, met dat ene boodschapje. Laten we wel wezen, fatsoenlijk vragen of u even voor mag dan, –u moet tenslotte de cake nog afgieten-, is tegenwoordig vreselijk ouderwets. U heeft er immers recht op, toch? Dat u daarmee de minder valide medemens wat langer laat lijden, ach, daar knijpt u voor deze ene keer uw oogje even voor dicht. Die ziet u straks toch nooit meer.

Die enkele keer is het probleem ook niet, –die cake zal maar overlopen, ik zou het niet op mijn geweten willen hebben-. Het probleem zit hem in de volgzaamheid van de rest van de roedel. Want sinds jaar en dag is bekend dat de mens zich aanpast aan het gedrag dat de ander in de groep vertoont. En u, die er toch lekker gemakkelijk mee wegkwam, de minder valide medemens was niet in staat om een bijl in uw rug te klieven en liet het bij een dapper aanspreken van uw Oost-Indisch dove oor terwijl u halsstarrig zwijgend van haar weg bleef kijken tot u eindelijk, –niet– aan de beurt was, bent gemakkelijker geneigd om het een volgende keer weer te doen. De rest van het cortège ziet het u doen. Met een beetje pech denkt het hele entourage dat het zo heurt, und so weiter, und so weiter, und so weiter.   

En nu het goede nieuws. U kunt de wereld redden! Nou ja, in ieder geval Nederland. Of, althans, een groot gedeelte daarvan. Daarmee moet dan wel een beroep worden gedaan op uw empathisch vermogen en uw creativiteit. Ik was er al een beetje mee begonnen, maar, lieve medemens, ik kan het niet alleen. En ik weet het, dat is een hele opdracht, maar samen kunnen wij dat, daarvan ben ik overtuigd! Samen staan wij sterk!

Als u nou bij elke stap die u doet, net als ik, ook uw medemens meeneemt in uw kokervisie. U kijkt een keertje naar links, een keertje naar rechts en u draait zich ook nog af en toe een keertje om, dan beloof ik u dat er een veel grotere wereld aan uw voeten ligt dan u dacht. Allemaal mensen met hun eigen verhaal, hun eigen geschiedenis, hun onzekerheden, hun verdriet, hun blijdschap, verliezen en worstelingen.

En als u nou vanaf vandaag ook nog het besluit neemt om de ánder te behandelen op de manier zoals u zelf graag wilt dat er met u wordt omgegaan en bij élk ander besluit, hoe klein die ook mag wezen, vooraf bedenkt wat het eventueel voor gevolgen kan hebben voor de ánder, al is het maar een stapje achteruit wanneer u uw hoofd uit de groentekoeling trekt, dan zou het zomaar zo kunnen, dat de sfeer, tenminste binnen de straal van een paar km om uw lichtende gestalte heen, zo sociabel wordt dat de misère van het leven als vanzelf een heel stukje dragelijker wordt. Als u dan op uw beurt die cirkel weet te overtuigen, dan bewerkstelligen we met z’n allen straks een heel knusse samenleving.

En ook al ziet u om u heen de hardnekkeling toch  volharden in “Ik heb daar recht op, aan de kant want daar kom ik aan”, blijft u dan alstublieft gewoon volharden in uw eigen warmhartige en beminnelijke zelf. Dan volgt de rest van de kudde vanzelf. © JJMB Tops

3.1.jpg

 

 

Advertenties