Afbeeldingen

Afwijking of achterhaalde moraal?

Martijn staat de laatste tijd weer in de belangstelling. Op zich niets mis mee, als je het gedachtegoed wilt promoten waar je voor staat. Maar tegen Martijn wordt een hetze gevoerd. Je reinste heksenjacht, alleen maar vanwege zijn gedachtegoed. En zijn gedachtegoed is een vrijbrief voor seks met minderjarigen. Want ook minderjarigen hebben recht op seks, vindt hij. Wie zijn wij, volwassenen, om voor minderjarigen te kunnen bepalen wanneer ze rijp zijn om seks te bedrijven? Martijn kan dat, volgens hem, juist op een liefdevolle manier en wij ontnemen door onze vertroebelde zienswijze en onze verkrampte seksuele moraal onze minderjarige kinderen daarmee een belangrijke stap in hun ontwikkeling.

Dat is dus reden voor Martijn om de discussie aan te gaan over acceptatie van pedofilie en relaties tussen ouderen en kinderen. De weerzin die het onderwerp opwekt, is volgens Martijn niet terecht en het is gewoon een kwestie van een gewenningsproces, waardoor de moraal, die er bij ons in de loop der tijd door indoctrinatie is ingegroeid, langzaam vervaagt en we pedofilie straks eindelijk normaal kunnen gaan vinden. Het is eigenlijk net zoals het met de homofielen en lesbiennes is gegaan, zegt Martijn. Daar moesten we immers een eeuw geleden ook niets van hebben. Tegenwoordig varen ze, al tongend, eens per jaar en in schaars roze boa’s, met zwaaiende blote piemels op een boot door de grachten van Amsterdam. Wie had dat gedacht?

Nu walgen we nog van mannen die hitsig worden van een knaapje in een luier, maar zeg nu zelf, wat is er mooier dan een huilend knaapje in het bos dat in zijn broek heeft geplast, toch getroost wordt als we zelf niet in de buurt zijn? Dat het troosten een seksuele lading heeft, is dus alleen maar een kwestie van wennen voor ons. En voor het knulletje die daarna alleen maar huilt omdat hij op zijn beurt weer is geïndoctrineerd door zijn ouders. De trauma’s die zo’n joch oploopt, zijn juist te wijten aan hoe spastisch er met pedofilie wordt omgegaan in de maatschappij. En nu is Martijn dan uiteindelijk door de Hoge Raad bij de wet verboden en ontbonden.

Martijn wordt van alle kanten verkeerd begrepen. Hem wordt meteen de mond gesnoerd, als hij zich ook maar even laat horen. Overal wordt hij geweerd. Hij wordt zelfs van zijn studie orthopedagogiek op de universiteit afgeknikkerd, terwijl hij juist zo goed is in het troosten van ontspoorde probleemkindertjes. Hij heeft daar namelijk een geheel eigen methode voor ontwikkeld, maar als wij hem de kans niet willen geven…

Ik begrijp Martijn. Ik begrijp hem zelfs erg goed. Ik heb namelijk iets op te biechten. Ik heb ook een seksuele afwijking. En die heb ik veel te lang verborgen moeten houden. Het wordt tijd dat ik die afwijking eens uit het verdomhoekje haal, er de discussie over aan ga. Dat de strafbaarheid daarvan eens gewijzigd gaat worden in de wet en dat mijn afwijking bestaansrecht krijgt.
Ik heb immers recht op mijn seksuele geaardheid, niet waar Martijn? Zo is het!

Ik word namelijk vreselijk opgewonden van het in elkaar slaan van pedoseksuelen.

 

Afbeelding